Al vanuit de verte is Monte Voltraio, de historische heuvel met op diens zuidelijke flank Villa Palagione, zichtbaar.

Op de top heeft lange tijd een onneembaar fort gestaan dat rond het zeer populaire kasteel van Monte Voltraio was gebouwd.

Archeologische opgravingen, muurresten, zuilen en kapitelen getuigen tot op heden van de imposante grandeur van die belangrijke middeleeuwse plaats.

De oudste documenten waarin de plaats voorkomt dateren uit het jaar 967 na Christus, ten tijde van het bezoek van keizer Otto de Grote. De bloeitijd was als stadstaat, in de 12e en 13e eeuw.

In de eeuwen daarna werden de plaats en het fort met de grond gelijk gemaakt als gevolg van voortdurende gevechten.

Volterra was de toegangspoort tot de uiterst appetijtelijke plaatselijke grondstoffen, zoals ijzer, zilver en zout. De aanwezigheid hiervan was een fundamenteel ingrediënt voor rijkdom en macht, maar was tevens een aanleiding voor voortdurende gevechten en conflicten.

De geschiedenis van Villa Palagione loopt gelijk op met die van Monte Voltraio. Eerst heette de villa “Villa Borgo Monte Voltraio”. De oudste documenten die getuigen van het bestaan ervan zijn meer dan 400 jaar oud en stammen uit het tijdperk van de Medici-dynastie.

De villa en de omliggende grond van Monte Voltraio waren eigendom van de belangrijke Volterraanse adellijke familie Minucci, die eeuwenlang de verantwoording had gedragen voor de politieke en economische belangen van de groothertogen van Toscane.

 

Villa Palagione was voor de rijke adellijke families een zomer- en jachtresidentie, maar tegelijkertijd was de villa een agrarische onderneming.

Villa Palagione werd in de loop der tijd voortdurend uitgebreid en aangepast aan de mentaliteit en geest van de tijd, totdat, tussen de 18e en 19e eeuw, de huidige aanblik ontstond.

De villa (woning van de landeigenaar) bestaat uit talrijke kamers en zalen; op de bel-etage, de centrale verdieping, bevinden zich op de wanden en plafonds de mooiste fresco’s.

Het kan het lot, geluk of toeval zijn geweest dat wij, een groepje Italiaanse en Duitse vrienden, Villa Palagione in het voorjaar van 1986 ontdekten en aankochten. De staat waarin de villa en wat ertoe behoorde verkeerden was werkelijk bedroevend: de daken waren vrijwel volledig ingestort, de muren en gewelven beschadigd, vele van de oude fresco’s waren verloren gegaan door hardnekkig binnensijpelend water.

De oorspronkelijke structuur en vorm van een aantal kamers was onherkenbaar. Zelfs de kerk bleek beschadigd en geplunderd en vrijwel alle muren van de gebouwen en de tuin waren overwoekerd door braamstruiken.

Toen, vlak nadat we het voorlopig koopcontract hadden ondertekend, de trap die naar de oostelijke vleugel van de villa leidt, instortte en met een hels lawaai drie complete verdiepingen volledig deed instorten, konden we nauwelijks geloven dat ooit iemand in staat zou zijn om dit gebouw in ere te herstellen.

De restauratie- en moderniseringswerkzaamheden zijn uitgevoerd in het volste respect voor de historische waarde van het gebouwencomplex en van de oorspronkelijke structuur ervan die behoort tot de eeuwenoude Toscaanse architectuur. De ingestorte kamers en plafonds zijn herbouwd door de techniek van gewelfde plafonds toe te passen en die met materiaal op minerale basis te pleisteren. De balustrades en deuren die verloren waren gegaan, zijn met de hand gesmeed. De beschadigde fresco’s zijn aan een jaren durende nauwkeurige restauratie onderworpen.

De volledige restauratie moest natuurlijk rekening houden met de eisen die aan de moderne infrastructuur gesteld worden; behalve het comfort, dat heden ten dage noodzakelijk is, moest de restauratie ook passen in de omgeving en toegankelijk zijn voor mindervaliden.